Do Gór Świętokrzyskich!

Moi mili zamykamy cykl świętokrzyski. Na pewno znajdą się tacy, którzy powiedzą, że jest tam jeszcze sporo ciekawych miejsc, przecież nie napisałeś nic o Kielcach, Sandomierzu, Dębie Bartku czy Parkach Krajobrazowych. Rzeczywiście tak jest, ale przyznam wam, że w tych miejscach nie byłem a siedzenie w jednym temacie też zaczyna mnie męczyć powoli. Dlatego postanowiłem, że czas zakończyć region Świętokrzyski złożyć go do kupy w kilka wycieczek i nieco zmienić sposób pisania. Od następnego postu Postanowiłem pisać w sposób bardziej rozproszony, bardziej skacząc po tematach. Mam nadzieję, że wprowadzenie takiej różnorodności przypadnie wam do gustu, a mi nieco ułatwi pracę. 

Dużo wiedzy i informacji już za nami dlatego warto by było w końcu spiąć to do kupy i ułożyć jakąś wycieczkę. Zanim jednak wyruszymy w góry warto znać kilka podstawowych zasad liczenia trasy. Dużo osób patrząc na mapę górską i na opis szlaku zwraca uwagę tylko na kilometry, a nawet w dosyć niskich górach takich jak Góry Świętokrzyskie może to być dla nas nieco omylne. Inną popularną miarą są czasy przejścia zaznaczone na mapie. Możemy ufać, że osoba która je liczyła uwzględniła czas potrzebny na podejście pod górę, ewentualnie zejście ze stromizny, ale pewności nie mamy. Ludzie często korzystają też z miar czasowych oznaczonych na szlako wskazach, ale przyznam wam że z ich jakością tez bywa różnie sam kiedyś idąc z ekipą harcerzy z Łysej Góry na Łysicę pokonaliśmy dystans w prawie 2 razy krótszym czasie niż to było oznaczone na szlakówce.

Dlatego mi bardzo przypadła do gustu miara, którą uczono mnie w PTTK. Otóż tam już ponad 60 lat temu opracowano Górską Odznakę Turystyczną (GOT), a w jej regulaminie istnieje zapis że:

1 punkt GOT = 1 km w terenie lub suma 100m pionowego podejścia

Wiedząc, że średnie tempo turystyczne to 15 min/km, a szybkie tempo piesze to 10 min/km oraz uwzględniając przerwy na odpoczynek i zwiedzanie można w prosty sposób przy pomocy mapy lub gotowych tras z Regulaminu GOT wyliczyć czas spędzony w górach. Wadą tego systemu jest to, że nie uwzględnia zwiększonego czasu przy bardzo stromych zejściach, ale to już zostawiam waszemu zdrowemu rozsądkowi. Przy poniższych wycieczkach będę wiec stosował miarę GOT.

Łysogóry

Zaczniemy od najwyższego i najpopularniejszego pasma Gór Świętokrzyskich.

Trasa nr 1. Dla Niedzielnych Turystów część wschodnia.             11 GOT czas przejścia 3-5 h

Widać Święty Krzyż!

Jest to trasa, którą pokonuje 70-90% osób przyjeżdżających w Góry Świętokrzyskie. W sezonie z parkowaniem może być różnie, więc naszą podróż możemy zacząć nawet z małego ryneczku w centrum osady Nowa Słupia. Kierujemy się na czerwony szlak, chętni mogą wpaść na chwilę do Muzeum Starożytnego Hutnictwa, które mieści się tuż przy naszym wejściu do Świętokrzyskiego Parku Narodowego. Przy pomniku Emeryka kupujemy bilety, pamiętamy o zniżkach i o tym, że możemy je wykorzystać w kilku punktach, a zdobywający odznaki i chętni biorą sobie pamiątkową pieczątkę. (W 2010 roku było 50lecie Parku dlatego wszystkie są bardzo ładne) Następnie wspinamy się 6 GOT-ów w górę mijając po drodze drogę krzyżową i jeden bardziej męczący moment w górnej części podejścia (na szczęście jest tam balustrada) i powoli naszym oczom ukazuje się tak znany Klasztor na Świętym Krzyżu. Najgorsza wspinaczka za nami, można odpocząć na dziedzińcu, jest tu też dużo kramów z pamiątkami i różnego rodzaju żarciem. Chętni wpadają do Klasztoru – ci, którzy chcą mogą zafundować sobie dłuższą wycieczkę, pozostali mogą liczyć, że któryś z Nowicjuszy oprowadzi nas za free po 4 salach z historią klasztoru. Po zwiedzaniu klasztoru koniecznie wchodzimy na wystawę ŚPN! Wejście od strony zachodniej, zwiedzanie jednokierunkowe niech was nie zmyli napis na dziedzińcu głównym Wystawa Przyrodnicza ŚPN, z tej strony się wychodzi. Po 45 minutach oglądania atakujemy Łysą Górę i znajdujące się tam gołoborze, zdobywamy kolejną pieczątkę i możemy wracać.

Oczywiście można skomplikować i uatrakcyjnić trasę przez przejście dookoła Świętego Krzyża, da nam to kilka dodatkowych GOT-ów i może wydłużyć czas zejścia do 2 h.

Trasa nr 2. Dla niedzielnych turystów część Zachodnia.               8 GOT czas około 2 h

Na szlaku na Łysicę można spotkać porozrzucane kamienie

Zaczynamy po przeciwnej stronie ze Świętej Katarzyny. W miejscowości tej możemy sobie obejrzeć klasztor Bernardynek oraz muzeum geologiczne a także zjeść nieco frykasów. Po stosunkowo krótkich oględzinach atakujemy szczyt Łysicy, najwyższego wzniesienia Gór Świętokrzyskich. Podróż w górę jest dosyć krótka, po drodze mijamy źródełko św. Franciszka, na szczęście lub niestety podejście pod nią do najbardziej lightowych nie należy. Uwierzcie mi można się nieco spocić, aczkolwiek Park daje turystom coraz więcej pomocy dlatego pod drodze zaczęły się pojawiać ładne kładki balustrady i ławeczki. Po kilkudziesięciu minutach jesteśmy już na górze, mijamy jeszcze tylko całkiem pokaźne gołoborze i już jesteśmy przy krzyżu i tabliczce wysokościowej. Nie zapominamy oczywiście o pamiątkowej fotce, nieco odpoczywamy napawając się widokiem gołoborza i wracamy do Katarzyny.

Trasa 3. Wokół Łysicy przez Kakonin     18 GOT czas przejścia około 5-6,5 h

Strudzeni turyści mogą odpocząć w Kakoninie

Osoby, które chcą sobie utrudnić nieco wycieczkę nr 2 mogą wyruszyć na trasę wokół Łysicy. Do momentu wejścia na Łysicę jest dokładnie tak samo. Następnie jednak kierujemy się na wschód podążając dalej czerwonym szlakiem do kapliczki św. Mikołaja, by niedługo buczynowym lasem zejść do Kakonina gdzie odpoczywamy w specjalnie przygotowanym do tego celu przybytku. Tu niestety kończą się już góry, a komunikacja lokalna jest dosyć marna, dlatego przyjdzie nam rąbnąć połowę trasy po asfalcie – polecam mieć na takie wypadki sandały zamiast ciężkich butów żeby sobie nie odparzyć stóp.

Trasa 4. Zdobywcy Łysogór!       27 GOT 8-9 h

Trasa dla najbardziej hardcorowych turystów oraz dla tych co źle policzyli Punty GOT. Przyznam się, że kiedyś przeszedłem tę trasę (rozszerzoną) zaczynając swoją przygodę z organizacją górskich wycieczek i moje nogi bardzo mocno to odczuły, a uczestnicy byli zadowoleni dopiero na następny dzień. 

Pomnik Katyński

Możemy zacząć ze wschodu lub zachodu, dla mnie lepszą opcją jest wejście od strony Nowej Słupi. Nie ma się za bardzo jak zgubić ciągle łoimy czerwonym szlakiem. Tak jak w pierwszej wycieczce wspinamy się na Święty Krzyż, tam jesteśmy tylko na chwilę ze względu na długą trasę. Następnie chwilka na gołoborzu na Łysej Górze, pamiątkowe zdjęcie i już idziemy w stronę przełączy Huckiej. Po drodze jeszcze tylko Pomnik Zbrodni Katyńskiej i już za chwilę jesteśmy w sercu Świętokrzyskiego Handlu Turystycznego. Omijamy tabuny rodziców z dziećmi i pielgrzymów i ruszamy na dziewicze stoki Łysogór. Trasa niestety prowadzi nas skrajem Parku tuż przy otulinie i dosyć długo bez specjalnych atrakcji. Największa z nich jest widok lasu bukowego i przecinające szlak co jakiś czas żyłki strumyków. Po kilkugodzinnym marszu docieramy do Kakonina i lecimy na Łysicę. I tu już niedaleko do Świętej Katarzyny.

Trasę można rozszerzyć skręcając tuż przed Świętą Katarzyną przy pomniku Żeromskiego nieco na północ na Niebieski szlak. Tym sposobem kierujemy się w stronę Bodzentyna, szlak jest nieco zaniedbany bo rzadko uczęszczany, na trasie znajdą się nawet zabagnienia. Ale taka podróż daje nam dodatkowych 8 GOT czyli ponad 2 h marszu. Łącznie można się naprawdę nachodzić 35 GOT przy dziennej normie dla powszedniego turysty około 30.

 

Trasa nr 5. Królewskie Świętokrzyskie           15 GOT 4-6 h

Zamek góruje nad okolicą

Jest to troszkę utrudniona wersja znanego nam ze szkolnych wycieczek scenariusza. Zaczynamy spod Jaskini Raj. Możemy najpierw zwiedzić Muzeum Neandertalczyka, a następnie główną atrakcję czyli Raj. Po 45 minutowym zwiedzaniu wyruszamy na szlak. Z czarnego rowerowego przechodzimy w niebieski pieszy i idziemy w stronę Jaskini Piekło, o której słyszeliśmy przy okazji zwiedzania Raju. Po kilku kilometrach kluczenia lasem docieramy do celu chwilę oglądamy i możemy iść w stronę Chęcin. Tam czeka na nas wspaniale górujący nad okolicą Zamek Królewski. Mam nadzieję, że w tym sezonie już w pełni otwarty.

Trasa nr 6. Suchedniów                od 4 do 28 GOT

Wszyscy miłośnicy przyrody powinni wybrać się na tę trasę. Długość jest zróżnicowana w zależności od tego jak bardzo ją lubimy. Możemy zacząć np. przy PKP w Zagańsku i stąd skierować się do Słynnego Dębu Bartek, niestety był ostatnio dewastowany. Na tym lub powrocie do kolei może się skończyć nasza wycieczka, ale szukających większych wrażeń kierując się na północ zielonym szlakiem dojdą do Suchedniowsko-Oblęgorskiego Parku Krajobrazowego. Można tu zrobić naprawdę porządną trasę lub pętlę spacerując po pięknych tętniących życiem lasach. Jej długość zależy tylko od nas!

Trasa nr 7. Bezludzie           23 GOT 7-8 h

Jeżeli chcecie doznać prawdziwego bezludzia w górach to zapraszam was do przejścia pasmem Jeleniowskim i związanym z nim Jeleniowskim Parkiem Krajobrazowym. Wydawałoby się, że tak bliska Nowej Słupi cześć Gór Świętokrzyskich jest chociaż trochę eksploatowany ale nic bardziej mylnego, Święty Krzyż i Łysica wysysają wszystkich turystów w okolicy. Kiedyś razem z bratem powziąłem chęć zaatakowania tego przejścia. Zaczynamy w okolicach Baćkowic i kierujemy się na szlak czerwony, który prowadzi nas cały czas, przed dobrym wejściem w góry na dosyć ostrym zakręcie mijamy cmentarz z pierwszej wojny światowej i w sumie to tyle z atrakcji. Szlak wydaje się ładnie zrobiony i dosyć prosty, ale gdzieś w ¾ nam się zaczynał lekko urywać w dosyć niezłej gęstwinie, więc było trochę łojenia na przypał. Po perypetiach z końcówką szlaku wychodzimy na ostatnią prostą i możemy skierować się w stronę Nowej Słupi lub nieco dalej na Chełmową Górę by podziwiać stanowiska ekologiczne w postaci ogromnych mrowisk. Przyznam się, że szedłem tą trasą w środku lipca i spotkaliśmy tam późnym popołudniem, aż całą jedną osobę z pobliskiej wioski, która robiła trening biegowy przez las.

Trasa nr 8. Wokół Starachowic                 18 GOT 5-7 h

Trasę zaczynamy w okolicach Starachowic przy tamie Zalewu Lubianka. Podziwiamy malowniczy widok i pieniącą się pod nami wodę i ruszamy przez las. Tu podróżując trasami Sieradowickiego Parku Krajobrazowego mamy 2 opcje. Możemy np. pójść w stronę Wąchocka by obejrzeć klasztor cystersów, po czym wracamy z powrotem do Starachowic tą samą lub skróconą drogą. Drugą opcją jest wejście głębiej w las by przekonać się w jakich warunkach spotykali się partyzanci Ponurego na Wykusie i też zawracamy się do punktu wyjścia.

 

Czytaj dalej »

"Ponury" Wykus

Świeżo po Dniu Pamięci Żołnierzy Wyklętych chciałbym przybliżyć wam historię największego zgrupowania partyzanckiego II wojny światowej w regionie Świętokrzyskim na tzw. Wykusie.

Na Wykusie

 

W lasach pomiędzy linią Starachowic i Wąchocka, a wioskami od strony Łysogór znajduje się wzniesienie Płaskowyżu Suchedniowskiego o wysokości 326 m n.p.m., główny węzeł szlaków nizinnych. Na zboczach góry znajduje się rezerwat przyrody Wykus, którego przedmiotem ochrony jest część rzeki Lubianki z malowniczymi zboczami, wąwozami i zespołami leśnymi.

Wykus ze względu na swoje położenie niejednokrotnie stanowił bazę polskich partyzantów. Podczas powstania styczniowego stacjonowali tu powstańcy dowodzeni przez Mariana Langiewicza. W trakcie II wojny światowej znajdowały się tu obozy żołnierzy polskiego podziemia, najpierw pod dowództwem mjr Henryka Dobrzańskiego "Hubala", później Zgrupowania Partyzanckie AK "Ponury" – por. cc. Jana Piwnika "Ponurego". 

15 września 1957 r. w miejscu gdzie obozowali w czasie wojny partyzanci odsłonięto kapliczkę z obrazem Matki Boskiej Bolesnej, upamiętniającą poległych w walce o Ojczyznę. Na jej ścianach są umieszczone pseudonimy 123 poległych podczas wojny żołnierzy. Kapliczka otoczona jest murem, na którym obecnie umieszczonych jest już kilkaset tabliczek z nazwiskami zmarłych żołnierzy zgrupowań "Ponurego" i "Nurta". 

Wykus na mapie - znalezione www.garnek.pl

Do dziś w lasach dookoła Wykusu znajdują się liczne mogiły partyzanckie. Jest to miejsce bardzo ważne dla świadomości historycznej społeczności lokalnych, każdego roku, w drugą sobotę czerwca, na Wykusie organizowane są uroczystości upamiętniające poległych żołnierzy Zgrupowań Partyzanckich AK "Ponury". Organizatorami uroczystości są Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej – Środowisko Świętokrzyskich Zgrupowań AK "Ponury-Nurt" oraz Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej Obwód Świętokrzyski. Od pewnego czasu uczestniczą w nich przedstawiciele władz wojewódzkich i poczty sztandarowe świętokrzyskiej policji. 

Major „Ponury”

Jan Piwnik "ponury" -znaleziono www.polska-zbrojna.pl

Jan Piwnik „Ponury” – jeden z najbardziej znanych ludzi regionu Kieleckiego. Miał to szczęście, że część swojej młodości spędził w jeszcze wolnej ojczyźnie. Przed wojną pracował w policji Państwowej. Niestety nie zbyt długo, bo po 5 latach wybucha II wojna światowa. W wojnie obronnej 1939 r. uczestniczył jako dowódca kompanii w Zmotoryzowanym Batalionie Policji. Pod koniec września 1939 zaczął wycofywać się ze swoim pododdziałem ze Śląska w kierunku granicy polsko-węgierskiej. Po ucieczce w marcu 1940 r. z obozu internowania na Węgrzech, dostał się do Francji, gdzie wstąpił do pułku artylerii, został niedługo dowódcą baterii artyleryjskiej. Kiedy w czerwcu 1940 r. Francja skapitulowała, „Ponury” na czele oddziału skupiającego rozbitków z różnych polskich jednostek, na jednym z ostatnich statków przedostał się do Wielkiej Brytanii. Tam brał udział w wielu kursach walki konspiracyjnej i spadochronowych. Następnie w 1941 został wcielony do cichociemnych i awansowany do stopnia porucznika.

Nocą z 7 na 8 listopada został zrzucony do Polski w ramach pierwszego lotu cichociemnych. Pierwotnie przydzielony do komórki Oddziału V Komendy Głównej ZWZ-AK, zajmującej się sprawami odbioru zrzutów lotniczych. Koordynował wszystkie sprawy związane z przyjmowaniem kolejnych grup cichociemnych. Następnie zgodnie z własnym życzeniem 13 czerwca 1942 r. objął dowództwo II odcinka "Wachlarza" w Równem. Jednakże krótko po tym został aresztowany wraz z Janem Rogowskim ps. "Czarka" przez żandarmerię niemiecką w drodze na akcję w Zwiahlu. Po 4 miesiącach uciekł z więzienia i dotarł pieszo do Warszawy. Po krótkim odpoczynku i dojściu do zdrowia po przebytej czerwonce otrzymał funkcję inspektora i prowadził szkolenia z zakresu dywersji. 

1.Mgła schodzi z lasu, panie majorze

Mrok się podnosi z chaszczy jak ptak

Już się szkopy nie tułają po borze

Nie jednego przez noc trafi szlag

Jutro do wsi pewnie zejdziemy

Pies nie szczeknie - przecież my swoi

U mej matuli cokolwiek zjemy

Potem nas śpiewem do snu ukoi

I dobrze odpoczniem, nim odejdziem w góry

Lecz co pan major, taki ponury?

2. Do diabła ze śmiercią, panie majorze

Pan z nią szedł w trzydziestym dziewiątym

Potem trza było się z wojskiem łączyć

I miecze ostrzyć daleko za morzem

Myśmy czekali bo wodza brakło

Lichy to zwierz co walczy bez oka

Pisma przysłali i słowo się rzekło

I biały orzeł z góry spikował

I w piersi wroga wbił swe pazury

Lecz co pan major taki ponury?

3. To nie był taki zwyczajny bój

Lufa się zgrzała jak bramy do piekła

Mocno się wrzynał w kieszeni nabój

A każda chwila się w wieczność wlekła

Strasznie pan dostał, panie majorze

Jak mi Bóg miły-nie mogło być gorzej

Krew się przelała przez głębokie rany

Archanioł Gabriel otworzył bramy

Pozdrówcie ode mnie Świętokrzyskie góry

Szepnął i skonał major Ponury

Skonał i odszedł, odnalazł swe góry

Sercem bohater - major Ponury

Świętokrzyska Partyzantka

Partyzanci ze zgrupowania Ponury - znalezione www.wikipedia.pl

Z uwagi na działalność w Kieleckiem coraz większej liczby bandyckich grup w marcu 1943 r. KG AK wyraziła zgodę na powołanie oddziału partyzanckiego. W połowie maja J. Piwnik formalnie przyjął funkcję dowódcy Zgrupowań Partyzanckich AK "Ponury". W krótkim czasie stworzył oddział liczący ok. 100 ludzi. 4 czerwca został też mianowany komendantem "Kedywu" Okręgu V Radomsko-Kieleckiego AK. W tym czasie bazą wypadową zgrupowań stał się właśnie nasz Wykus. J. Piwnik był świetnym dowódcą i niezłym cwaniakiem. W niemieckiej fabryce uzbrojenia w Suchedniowie z jego inicjatywy została zapoczątkowana tajna produkcja kopii angielskich stenów, w celu dozbrojenia partyzantów. Latem jego zgrupowania z powodzeniem przeprowadziły szereg akcji dywersyjnych i ataków na obiekty niemieckie, likwidowały też konfidentów, rozprawiały się z bandami rabunkowymi. Ponadto prowadził szkolenie rekruckie z naciskiem na dywersję, minerstwo, opanowanie znajomości broni. Ludność Kielecczyzny uznawała J. Piwnika za przedstawiciela władz i zwracała się do niego m.in. z prośbami o rozwiązywanie sporów sąsiedzkich.

19 lipca zgrupowanym na Wykusie partyzantom J. Piwnika udało się ujść przed pierwszą niemiecką obławą. Pod naciskiem Komendy Okręgu J. Piwnik podzielił swoje zgrupowania, zaś sam w sierpniu oddał się do dyspozycji Komendy Okręgu. 16 września ponownie zarządził koncentrację na Wykusie, aby uroczyście wręczyć żołnierzom sztandar zgrupowań, który ufundowała miejscowa ludność. Jednakże na kilka dni wcześniej dowiedział się o planowanej przez Niemców kolejnej obławie. Nie odwołał jednak koncentracji, gdyż przygotował na wroga zasadzkę. W rezultacie Niemcy odnieśli duże straty, a partyzanci 19 września zgrupowali się na Łysicy. Kilkanaście dni później złożył prośbę o zwolnienie go z funkcji szefa okręgowego Kedywu. Na 28 października wyznaczył ostatnią przed rozłączeniem oddziałów koncentrację zgrupowań. Tym razem Niemcy także przeprowadzili obławę, zadając jednak spore straty partyzantom. Wszystko wskazywało na to, że Niemcy doskonale wiedzieli nie tylko o miejscu i czasie koncentracji, ale nawet o sposobie rozstawienia placówek. Wbrew dotychczasowym zwyczajom, weszli do lasu w nocy i przesiedzieli w nim aż do rana w bezpośredniej bliskości partyzanckiego obozowiska, ktoś z podkomendnych Piwnika musiał dawać cynk. Oczywiście niedługo znaleziono zdrajcę.

Kapliczka na Wykusie - znaleziono www.świetokrzyskipn.org.pl

Po kilku następnych wypadach Piwnik dowiedział się nieoficjalnie, że dowódca Okręgu złożył wniosek dyscyplinarnego zdjęcia go z dowodzenia zgrupowań z powodu narażania ludności cywilnej na represje niemieckie po brawurowych, a – jego zdaniem – niepotrzebnych akcjach, m.in. po pierwszej pacyfikacji Michniowa. 2 stycznia 1944 r. J. Piwnik otrzymał odpis stosownego rozkazu Komendanta Głównego AK. 

 

 

 

 

Okręg Nowogródek - prawie koniec

Jednak nie był to koniec partyzanckiej kariery Piwnika. Na wiosnę 44’ obejmuje dowództwo kompanii szczuczyńskiej Nadniemeńskiego Zgrupowania Partyzanckiego. Jana Piwnika mianowano 1 maja dowódcą VII batalionu, który po miesiącu istnienia przekroczył stan 700 ludzi. Okres maja i początku czerwca Ponury poświęcił na sprawy organizacyjne i drobne starcia z Niemcami. Był doskonałym taktykiem i gospodarzem, stworzył m.in. bazy żywnościowo-zaopatrzeniowe dla swojego oddziału, w których gromadził prowiant dla wojska ściągane sprawiedliwie od okolicznych mieszkańców. Zorganizował też szpital partyzancki. W połowie czerwca przyszedł rozkaz realizacji akcji "Burza". Bataliony działające w rejonie Lidy miały uderzyć na umocnienia niemieckie na granicy, tzw. "stützpunkty", czyli umocnione stanowiska oporu odległe od siebie o 10-12 km. Piwnik uznał, że dla zdobycia niemieckiego umocnienia wystarczy jedna kompania, tym bardziej że wzmocniono ją cekaemem i garłaczem. Dwie pozostałe kompanie rzucił na zastawienie zasadzek, gdyż od strony Mazowsza mogła przybyć niemiecka odsiecz. Niemcy zostali rozgromieni przy praktycznie żadnych stratach po stronie polskiej. Zdobyto dużo broni zarówno w punkcie umocnienia, jak i w akcji dodatkowej 3. kompanii, rozłożonej w zasadzce przy szosie z Nowego Dworu. Apetyt rósł w miarę jedzenia, 16 czerwca zaatakowano kolejny stützpunkt pod wsią Jewłasz, okazało się, że to ostatni bój Ponurego, który poległ podczas ataku. Przed śmiercią miał wyszeptać do znajdującego się przy nim lekarza: Powiedz żonie i rodzicom, że ich bardzo kochałem, i że umieram jako Polak... I pozdrówcie Góry Świętokrzyskie... Pochowano go na cmentarzu w niedalekiej Wawiórce. Jego szczątki zostały w 1987 r. przeniesione do klasztoru cystersów w Wąchocku, a w czerwcu 1988 uroczyście pochowane w klasztornej ścianie, co poprzedziły trzydniowe uroczystości pogrzebowe.

Ciekawostki

 

• Jan Piwnik od 1990 r. jest patronem Policji świętokrzyskiej. Od 2002 r. policjanci, którzy wykazali się szczególnym poświęceniem i zaangażowaniem w wykonywaniu swoich obowiązków na rzecz bezpieczeństwa obywateli, odznaczani są Odznaką Zasługi imienia mjr. Jana Piwnika "Ponurego", nadawanym przez Kapitułę Odznaki.
• Jego imieniem nazwano też wiele drużyn harcerskich oraz ulice w kilku miejscowościach, m.in. we Wrocławiu, Kielcach, Krakowie, Łodzi i Skarżysku-Kamiennej, Bydgoszczy oraz Gimnazjum Publiczne w Bodzentynie.
• W rodzinnych Janowicach istnieje Izba Pamięci, w której zgromadzone są pamiątki rodzinne oraz przedmioty, których używał Piwnik podczas swojej działalności partyzanckiej. Przed domem znajduje się natomiast głaz z metalową tablicą podającą jego krótką biografię. Jego pomnik znajduje się też na rynku w Wąchocku.

źródła: www.wikipedia.pl
            http://ponury-nurt.blogspot.com/

Czytaj dalej »

Wszystko zaczęło się od Cystersów

Dawno się nie odzywałem, przepraszam za opóźnienia! Dziś chciałbym przybliżyć wam historię Wąchocka, która wiąże się nierozerwalnie z zakonem cystersów, stanowiącym główny czynnik osadniczy i miastotwórczy. Znawcy tematu mówią, że historia Wąchocka jest tożsama z historią opactwa. Zakonnicy przywędrowali do Wąchocka ze słonecznej Burgundii we Francji w 1179r za sprawą biskupa krakowskiego Gedeona.

Początki cystersów

Cystersi - znaleziono www.archikatedraoliwa.pl

Założycielem zakonu cystersów był Robert z Molesme, opat klasztoru benedyktynów w Molesme, zwolennik eremicko-ascetycznego stylu życia zakonnego. W wyniku sporu ze zwolennikami bardziej luźnego życia zakonnego mnichów w Cluny Robert wraz z dwudziestoma zwolennikami opuścił Molesme i osiadł w pustkowiu Cîteaux, około dwudziestu kilometrów od Dijon w Burgundii. Uroczysty akt fundacyjny klasztoru ogłoszono w dniu św. Benedyktyna, 21 marca 1098 roku. W czerwcu następnego roku synod biskupów, przychylił się do prośby benedyktynów z Molesme i polecił Robertowi powrót do macierzystej jednostki na stanowisko opata. Robert podporządkował się decyzji biskupów i z dwunastoma mnichami wrócił do Molesme, gdzie umarł w 1111 roku. Według tradycji w Cîteaux pozostało ośmiu mnichów, którzy postanowili kontynuować życie zakonne według wymyślonych przez siebie reguł. W ten sposób Cîteaux stał się klasztorem matką.

Reguła zakonna

Cystersi powracali do ewangelicznej prostoty i praktyki ubóstwa, chcieli jak najbliżej naśladować Chrystusa. Cysters miał być pokutnikiem, który odsuwa się od świata doczesnego, żyje w samotności i ciszy, pracując nad swoim duchem i ciałem. Mnisi osiedlali się przeważnie na pustkowiach, w lasach lub w bagnistych dolinach, w miejscach bardzo odosobnionych od cywilizacji, dlatego też musieli być samowystarczalni. Prowadzili własne gospodarstwa, uprawiali ziemię. Na szczęście surowe postanowienia Carta Caritatis( Reguła zakonna cystersów) zostały dość szybko złagodzone. Mnisi otrzymali prawo przyjmowania oblatów oraz konwersów – zakonników drugiej kategorii. Dużą rolę w życiu cystersów odgrywały ustalenia zapadające na zebraniach kapituły generalnej, która składała się z archiopata Cîteaux oraz opatów 4 pierwszych filii: La Ferté, Pontigny, Clairvaux i Morimond. Kapituła generalna nieźle się ustawiła, ponieważ miała absolutną władzę sądowniczą i ustawodawczą, a niepodporządkowanie karano ekskomuniką. Ciekawym zwyczajem był coroczny zjazd wszystkich opatów cysterskich klasztorów w dzień Podwyższenia Krzyża Pańskiego – a jak można było się domyślić taka podróż z Polski w tamtych czasach nie była ani specjalnie łatwa ani krótka .Bardzo ważną i praktyczną, była wynikająca z reguły zakonnej, zasada utrzymywania ścisłych więzi między klasztorem macierzystym, a klasztorami filialnymi. Opat klasztoru filii musiał raz w roku odwiedzić klasztor macierzysty. Opat klasztoru matki naznaczał, a przynajmniej zatwierdzał opatów w podległych mu filiach. Wzajemne kontakty mnichów długo zapewniały kontrolę i przestrzeganie reguł zakonu równocześnie dając możliwość szybkiej wymiany wiedzy potrzebnej w rolnictwie, gorzelnictwie, budownictwie czy przemyśle.

Wnętrze kościoła zakonnego, znaleziono ww.fotografie.pl

Zakony cysterskie jako kulturotwórcze i w sumie samowystarczalne były bardzo cenne dla lokalnych paniątek i możnowładców. Sami zabiegali o ich tworzenie nowych filii na swych terenach. Pod koniec XIII stulecia cystersi mieli już aż 2000 opactw w całej Europie, co jest niesamowitym wynikiem. Architektura kościołów i klasztorów cystersów w średniowieczu była bardzo prosta. Później, gdy zakon posiadał olbrzymie bogactwa, stał się mecenasem sztuki. Obecnie wiele pocysterskich budowli, głównie gotyckich i barokowych, należy do wybitnych dzieł sztuki. Jeżeli natrafimy gdzieś na opactwo z początku XII wieku to jest bardzo duże prawdopodobieństwo, że należał on do Cystersów. Większość wczesnośredniowiecznych opactw w Polsce to właśnie ich siedziby.

Do Polski cystersi zostali sprowadzeni w połowie XII wieku. Pierwsze klasztory na ziemiach Polskich powstały w Brzeźnicy (1149-1153, dzisiejsze miasto Jędrzejów) i w Łeknie w pobliżu Wągrowca (1143). Nasz klasztor w Wąchocku. powstał 1179. Obiekty cysterskie i pocysterskie w większości włączone zostały do wytyczonego na terenie Europy szlaku turystycznego.

Co oznacza Wąchock

znalezione www.migielicz.pl

Wąchock jest dosyć popularną nazwą istniejącą w naszej świadomości między innymi dzięki popularyzującej go mocno popkulturze. Pewnie kiedyś zastanawialiście się skąd wzięła się ta nazwa? Jak już pisałem wcześniej, Wąchock jest scalony z historią zakonu. Przed zbudowaniem klasztoru cystersi mieścili się prawdopodobnie na terenie dzisiejszej Wielkiej Wsi, którą nazywano „Abbatia de Camina", co oznacza Kamienna. Najbardziej prawdopodobne jest, że pierwotną formą było Wąchodzie. Wychód oznaczał miejsca na wąskim przesmyku, przejście. Widać to w lokalizacji wąchockiego klasztoru w wyraźnej bramie dolinnej dającej możliwość piętrzenia rzeki. Miejsce, w którym znajduje się obecnie Wąchock, było do czasu osiedlenia się cystersów terenem lesistym, podmokłym i pustym (takie właśnie odosobnione tereny lubili) i jego ucywilizowanie wymagało ogromnego wysiłku. 

Opactwo cystersów w Wąchocku

Budowa funkcjonującego do dziś klasztoru trwała około stu lat. Na przełomie XII i XIII w. został wzniesiony przez włoskich budowniczych kościół, którego pierwowzorem dla Wąchocka był głównie klasztor w Casamarii gdzie wznosi się wierna kopia wąchockiego opactwa. Forma wąchockiego kościoła odpowiadała regule zakonnej: prosta budowla bazylikowa na planie krzyża łacińskiego, z kaplicami po bokach, krótkie prezbiterium. Mury zbudowano ze starannie obrobionych ciosów w układzie poziomych pasów piaskowca na przemian żółtoszarego i brunatno-czerwonego pochodzącego z cysterskich kamieniołomów. Trójnawowe wnętrze nakryte zostało sklepieniem krzyżowo- żebrowym. Surowe ściany elewacji i wnętrza ożywiła dekoracja rzeźbiarska. Pierwsze zgromadzenie cystersów wąchockich składało się z samych Francuzów. Dosyć wcześnie zaczęto przyjmować do zakonu krajowców, o czym świadczą dokumenty z 1234r. Do XV w. opatami wąchockimi byli wyłącznie cudzoziemcy, dopiero w 1461 r. wybrano na opata pierwszego Polaka .

Klasztorne koło zamachowe

Opactwo, znaleziono www.wrota-swietokrzyskie.pl

Cystersi wycinając lasy i zamieniając nowizny na pola rozwijali na ogromną skalę gospodarstwa rolne przeszczepiając na miejscowy grunt nowatorskie techniki uprawy roli. Ponadto własną pracą i zapobiegliwością zmuszeni byli zaspokajać wszystkie swoje potrzeby. Dlatego też zakładali różnorakie obiekty produkcyjne jak młyny, warsztaty tkackie, folusze, cegielnie, kamieniołomy i warsztaty kamieniarskie, byli pionierami hutnictwa żelaza – jednym słowem wielka średniowieczna technologiczna maszynka zakonna. Zbudowali piec odlewniczy do wytopu blach ołowianych, którymi kryto obiekty opactwa i huty szkła do wyrobu witraży, a ich piwo było najlepsze w regionie. Zakonnicy wprowadzili hodowle warzyw i ziół, zajmowali się handlem Cystersi byli motorem do założenia Staropolskiego Okręgu Przemysłowego nad Kamienną. Rozbudowujący się klasztor i jego działalność sprawiły, że w sąsiedztwie opactwa rozwinęło się osiedle o charakterze targowym i usługowym, z czasem stanowiącym ośrodek dóbr klasztornych. W ten sposób doszło na przełomie XII i XIII w. do sytuowania osady Wąchock, która powstała drogą stopniowego, nieuporządkowanego, naturalnego osadnictwa. Istniała tu typowa szachownica pól, zdradzająca bezplanowe, dorywcze zawłaszczenie ziemi. W I połowie XIII w Wąchock miał już przywilej targu na prawie niemieckim, a na sól sprzedawaną na miejscowym rynku konwent cystersów wystarał się o stałe dostawy z Bochni. Na mocy tego samego przywileju Bolesław Wstydliwy udzielił zakonowi wąchockiemu koncesji na poszukiwanie dóbr kopalnych w Krakowskiem i Sandomierskiem, dając cystersom trzecią część ze znalezionych kopalin. Na pewno na rozwój Wąchocka wpłynęło także jego położenie, znalazł się on bowiem w miejscu krzyżujących się tu szlaków z Krakowa do Iłży i dalej na Ruś oraz z Sandomierza i Zawichostu doliną Kamiennej w kierunku innych ośrodków środkowopolskich.

Oczywiście nie było tak sielankowo cały czas, no to jak możecie się domyślić na taką tłustą kurkę mają ochotę chytre liski. Już w 1260r. Tatarzy pustoszą Wąchock, palą klasztor, mordują wielu mieszkańców. Żeby przywrócić do życia to miejsce Bolesław Wstydliwy nadaje dobrom klasztornym kolejne rozległe swobody. Uwalnia ich od władzy kasztelanów, sędziów i poborców, czyniąc ich podległym prawnie książęcemu.

W wyniku nadań książąt i innych osób Cystersi posiadali rozległe dobra. W XII w. do konwentu wąchockiego należało 25 wsi, a w XV w. klasztor posiadał już trzy miasta: Wąchock, Wierzbica, Waśniów oraz 34 wsie. Przywileje królewskie oraz rozwój przemysłu żelaznego zapewniły Wąchockowi byt i pomyślny rozwój. Niewątpliwie, usytuowane w bezpośrednim sąsiedztwie klasztoru, w centrum zarządu obszernych dóbr, było czynnikiem sprzyjającym w rozwoju miasta, wpływając istotnie na jego rozmiary i kształtując funkcje usługowe. Tak nawiasem mówiąc, była to konieczna alternatywa, gdyż tutejsi mieszczanie nie mieli imponującego uposażenia w ziemię. Już w czasach Długosza w najbliższych okolicach Wąchocka działały 3 kuźnie i młyn, w których koła poruszały wody 2 stawów na Kamiennej.

Cystersi nie tylko umieli budować fabryki, ale także potrafili procesować się całymi latami przede wszystkim z mieszkającymi po sąsiedzku benedyktynami ze Św. Krzyża. Jeszcze w 1786r. toczył się proces w sprawie Wierzbika przed trybunałem radomskim. Przyczyną sporu było to, że klasztor świętokrzyski posiadając rozległe obszary leśne nad rzeką Kamienną graniczące z posiadłościami cystersów w Wąchocku, ubiegał się o prawo do ich kolonizacji.

Upadek

Przez wojny i kryzys gospodarczy II połowy XVII w. Wąchock niemal całkowicie starcił swoją egzystencję. W okresie wojen szwedzkich sprzymierzony z Karolem Gustawem książę siedmiogrodzki Jerzy II Rakoczy wtargnął do Polski w 1657r. W swym pochodzie trafił na Wąchock, zrabował go i spalił niemal doszczętnie, w tym zniszczono także kościół i klasztor. Kolejne grabieże i rozboje dóbr klasztornych wiążą się również z przemieszczaniem wojsk szwedzkich, kozackich, jak też oddziałów polskich. W XVIII w. cystersi popierali i organizowali eksploatację miejscowych złóż piaskowca, wybór kamieni młyńskich i osełek, zakładali też kuźnice, zajmowali się produkcją piwa, mąki i żelaza. Z inicjatywy przeora Aleksandra Rupkiewicza zbudowano w 1789r. w Starachowicach wielki piec hutniczy o wysokości 16m i wydajności 0,4t na dobę. Równocześnie uruchomiono liczne kopalnie rudy oraz zakłady pomocnicze. Pomogło to nieco podnieść miasto na nogi.

Bardzo istotnym momentem w historii Wąchocka była kasata klasztoru cystersów (tak jak wielu innych zgromadzeń zakonnych w zaborze rosyjskim). Dekret kasacyjny rządu Królestwa Polskiego został podpisany 17.IV.1819r.

Co warto jeszcze wiedzieć?

• W 1500 r. Wąchock mógł się pochwalić 22 spośród ogólnej sumy 289 kuźni zarejestrowanych na terenie Królestwa Polskiego,
• W Wąchocku, z inicjatywy cystersów, w 1802r. została założona szkoła średnia, która istniała do roku 1836. Z ponad 100 uczniów, klasztor co rok dwóch najlepszych wysyłał do Akademii Krakowskiej i wypłacał każdemu po 1000 zł rocznie stypendium,
• W czasie Powstania Styczniowego. w Wąchocku znajdowała się kwatera Mariana Langiewicza, który ogłosił tu odezwę "Do mieszkańców województwa krakowskiego”
• Jeszcze ok. 1850 w miasteczku poza klasztorem i fabryką znajdowały się tylko trzy domy murowane.
• Za aktywny udział w Powstaniu Styczniowym w 1869r. Komitet Urządzający Królestwa Polskiego odebrał Wąchockowi prawa miejskie, które posiadał 415 lat Zostały one przywrócone 1899r. i są przyznawane do chwili obecnej,
• W l933 w gmachu klasztornym zorganizowano Muzeum Krajoznawcze oraz schronisko dla 15 osób,
• 22 października 1942  roku Żydów wąchockich wypędzono do Starachowic, skąd wywieziono ich koleją na zagładę do Treblinki. Z obiektów należących do społeczności żydowskiej zachowały się resztki bóżnicy i cmentarz,
• W 1927r. w Wąchocku zbudowano w czynie społecznym dużą murowaną remizę strażacką, która stała się miejscem życia kulturalnego gminy. W latach trzydziestych XX w. Budynku tym uruchomiono kino „Kamienna”, które z pewnymi przerwami funkcjonowało do 1984r.
• 20 listopada 1951r. do miasta po 132 latach nieobecności przybywają z Mogiły cystersi. Zgodnie z prawem zakonnym początkowo była to placówka filialna mogilskiego
• W Wąchocku wybiera się tradycyjnie od 1994 Honorowego Sołtysa,
• "Lessowy wąwóz Rocław" – od południowej strony miasta leży wąwóz lessowy o wysokich walorach krajobrazowych, o długości kilkuset metrów, szerokości 20-30 m i głębokości ok. 15 m. Zbocza wąwozu porasta trwała murawa z licznymi gatunkami roślin naczyniowych,
• pomnik sołtysa znanego z dowcipów, odsłonięto w 2003 r. Atrakcją turystyczną jest coroczny Zjazd Sołtysów. Turniej obejmuje kilkanaście konkurencji sprawnościowych i intelektualnych. Część konkurencji integracyjnych sołtysów opiera się na poczuciu humoru uczestników,
• Podobnież w nocy nie można dojechać do Wąchocka, ponieważ Sołtys zwija na noc asfalt.

 

Pomnik Sołtysa, znaleziono www.rmf.fm.pl

źródła: 
http://wachock.pl/
www.wikipedia.pl

Czytaj dalej »

Bałtowski pomysł na rozrywkę

W świecie dinozaurów i nie tylko

W regionie Świętokrzyskim nie brakuje także wrażeń dla osób szukających mniej turystycznej rozrywki. Jednym z takich miejsc jest Bałtowski Kompleks Turystyczny wcześniej funkcjonujący pod nazwą Bałtowski Park Jurajski. I rzeczywiście cała historia zaczęła się od odnalezienia śladów prehistorycznych jaszczurów. Odkrycia tego dokonano stosunkowo niedawno, w 2001 roku dr Gerard Gierliński zainspirowany rozmowami z jednym z największych polskich geologów – prof. Zbigniewem Kotańskim, postanowił sprawdzić źródło ludowej legendy w późnojurajskich skałach rejonu świętokrzyskiego. Miejscem, w którym nauka spotkała się z legendą, była tzw. Czarcia Stopka w Bałtowie - ślad dużego dinozaura drapieżnego - allozaura. Trop ten według legendy miał zostawić diabeł próbujący przeskoczyć dolinę rzeki Kamiennej, jednak diabla stopa w Bałtowie była odciskiem realnego stworzenia. Dodatkowo o tyle dziwnym, że zachował się w skałach pochodzenia morskiego, a nie jak powinno być dla tego gatunku - lądowego. W tym samym roku udało się znaleźć jeszcze dwa ślady - trop Stegozaura i małego drapieżnika, Kompsognata - co jednoznacznie potwierdziło obecność dinozaurów w tym rejonie oraz możliwości odkrywania ich bytowania.

Plan atrakcji Kompleksu Turystycznego znalezione http://www.juraparkbaltow.pl/

Oczywiście lokalna społeczność oraz inwestorzy nie mogli pozostać obojętni na te rewelacje. Dla działających na terenie Gminy Bałtów Stowarzyszenia Delta i Stowarzyszenia Na Rzecz Rozwoju Gminy Bałtów "Bałt", dinozaury stały się oczkiem w głowie i wyjątkową szansą na rozwój. Długo zastanawiano się, jak można przemienić bałtowskie znaleziska, by zainteresować rzesze turystów. Ale w końcu jednak się to udało, postanowiono w tym miejscu stworzyć pierwszy w Polsce Park Jurajski, w którym będzie można zobaczyć rekonstrukcje dinozaurów w skali 1:1. Dzięki pomysłowości, pracy i energii wielu ludzi ruszyła budowa „Bałtowskiego Parku Jurajskiego”, który otwarto 7 sierpnia 2004 i od tego momentu stał się on jedną z wizytówek Regionu Świętokrzyskiego.

Ale się dzieje!

znaleziono www.mapofpoland.pl

Wokół powstałego Jura Parku w ciągu ostatnich lat przeprowadzono wiele inwestycji, które mają na celu poszerzanie oferty turystycznej o nowe atrakcje. W dniu dzisiejszym obiekt zajmuje obszar ponad 60 ha i jest największym obiektem rozrywkowym w Polsce. Wyprawa tam to większe planowanie. Do wyboru mamy kilka obszarów tematycznych. Jeśli chcemy zagłębić się w prehistorię do zwiedzania mamy kultowy wybieg z dinozaurami, od którego zaczęła się cała przygoda, możemy też odwiedzić dinozaurze oceanarium – można tu zobaczyć okazy wodnych jaszczurów, oczywiście w swoich naturalnych rozmiarach. Dodatkowo do zwiedzania są także stanowiska archeologiczne w Żydowskim Jarze, w których znaleziono pierwsze ślady.

Kraina Zwierząt

Zwierzyniec Safari znaleziono www.otoatrakcje.pl

Następnym obszarem kompleksu jest obszar zwierzęcy. Mamy tu do zwiedzania dolne i górne mini zoo. Można w nim znaleźć sporo gatunków ssaków i ptaków europejskich oraz egzotycznych. W zwierzyńcu górnym tzw. safari - ze względu na to, że zwiedzanie odbywa się na wolnym terenie przy pomocy amerykańskich autobusów szkolnych - biegają tu w warunkach zbliżonych do naturalnych zwierzęta takie jak żubry, lamy, daniele, wielbłądy, kozy, owce, muflony, dziki czy strusie australijskie i emu. Dolny zwierzyniec jest zbliżony do typowego zoo, znajdziemy w nim różne rodzaje małp, kuce i osły, skunksy, szopy, wiewiórki, papugi, bażanty, żurawie ibisy, egzotyczne kaczki, gęsi i gołębie, a także ptaki drapieżne. W zwierzęcej części parku jest też „KrainaKoni”, czyli szkoła jeździectwa. Można się przejechać wokół kompleksu bryczką lub na koniu za niewielką opłatą. Dla grup zorganizowanych istnieje możliwość pokazu tresury psów w wykonaniu policyjnego tresera z owczarkiem niemieckim. Na takich zajęciach można dowiedzieć się jak zachować się podczas ataku psa, jak go uniknąć oraz zobaczyć nieco sztuczek i pokaz bezwzględnego posłuszeństwa czworonoga.

Rozrywka i inne pomysły

 

Park rozrywki http://www.juraparkbaltow.pl

 Kolejnym dużym obszarem, który zainteresuje w szczególności najmłodszych jest obszar Rozrywki. Znajdują się tu atrakcje znane z dobrych lunaparków, można tu pojeździć na gokartach, skorzystać z wielu karuzel, najmłodszym na pewno przypadnie do gustu basen z piłeczkami i zabawki dmuchane, natomiast nieco starsi będą zachwyceni eurobungy. Jeśli ktoś chce się wykąpać może przejść się do kamiennego oka, znajduje się tu niewielkie jeziorko zasilane z podziemnych źródełek. Pod opieką ratownika można poczuć się jak na Mazurach. Spragnieni wrażeń mogą skorzystać z kina 5D, do wyboru trzy kilkuminutowe animacje dokumentalne i fabularne, ale najbardziej wbijający w fotel jest Rollercoaster rodem z amerykańskiego filmu, prawie 400 m długości i przeżycia w prędkości do 40 km/h regulowanej indywidualnie. Obejrzyjcie filmik.

Sabathówka http://www.juraparkbaltow.pl

Od niedawna jedynie w okresie jesiennym w Kompleksie w Bałtowie czynna jest też Sabathówka. Ta część przenosi zwiedzających w krainę baśni i czarownic. Centrum stanowi karczma-chata nakryta wiedźmin kapeluszem. Można tu spróbować różnych specjałów. Dodatkowo animatorzy zapewniają nam masę atrakcji. Na początku programu są to zabawy dla najmłodszych, konkursy, tańce, zmagania, nawet gotowanie magicznej zupy. O 16.00 rozpalany jest magiczny ogień, o 17.30 można zobaczyć interaktywne przedstawienie z udziałem publiczności, a o 18.30 następuje parada straszydeł. Dodatkowo istniej możliwość przeprowadzenia warsztatów edukacyjnych „z Czarownicą”. Film z halloween w Bałtowie znajdziecie tu.

 

Zima w Bałtowie też może być fajna

wioska św. Mikołaja znaleziono http://www.szwajcariabaltowska.pl/

Osoby, które wybierają się do Bałtowa zimą też nie powinny narzekać na brak atrakcji. W parku funkcjonuje dla zimowych turystów Szwajcaria Bałtowska. Jest to kompleks wyciągu narciarskiego krzesełkowego, wypożyczalni sprzętu, bazy noclegowej i gastronomicznej. Dla początkujących dostępna jest szkoła narciarska i snowboardowa, natomiast wyczynowcy mogą poszaleć w snow parku. Łącznie około 2500 m tras narciarskich podzielonych na 4 odcinki, 2 ośle łączki po 100 m, dwa wyciągi orczykowe, sztuczna naśnieżanie, oświetlenie i system odprowadzania wody. W tym roku dla maluchów została uruchomiona także zimowa wioska św. Mikołaja.

A może jakieś dodatkowe atrakcje?

znaleziono www.huntrun.pl

Bałtowski Kompleks Turystyczny to także inne atrakcje stałe i cykliczne eventy. Aktywni turyści mogą spływać kajakiem rzeką Kamienną, ci nieco mniej mogą pokusić się na spływ 12 osobową tratwą. Flisacy umilą nam podróż opowieściami, a może nawet grą na akordeonie. Na terenie Juraparku znajduje się też Galeria Stary Młyn – jest to rzeczywiście zabytkowy młyn wodny z końca XIX w. W chwili obecnej pełni 2 role – po pierwsze żywe muzeum, można tu zobaczyć proces przetwarzania ziarna w mąkę, drugą funkcją jest galeria sztuki artystów zrzeszonych w stowarzyszeniu „Krzemień”. Ostatnią rzeczą jaka zwraca uwagę to Pszczeli Skansen z charakterystycznym pomnikiem pszczoły robotnicy. Właśnie to miejsce upodobali sobie pszczelarze z całego kraju na coroczne spotkania i konferencje. 

Bałtowski Kompleks Turystyczny to także stałe cykliczne imprezy. Dwa razy w roku odbywa się rajd offroadowy „Bałtowskie Bezdroża”, na początku wakacji jest też specjalna impreza na ich rozpoczęcie, natomiast na początku lipca odbywa się HUNT RUN – bieg przełajowy z masą atrakcji. Koniecznie obejrzyjcie filmik, jest z czym walczyć i sporo się dzieje (trasy 5 i 10 km). Początek sierpnia to zlot motocyklistów Moto-Zauro-Music, końcówka tego miesiąca to natomiast Świętokrzyskie Święto Pszczoły i Europejska Wystaw Sprzętu Pszczelarskiego.

Kilka słów na koniec

 
Przyznam się, że nie byłem w tym miejscu. Ale po przejrzeniu oferty wydaje mi się bardzo ciekawe. Ktoś w bardzo fajny sposób wykorzystał istniejące tu ślady bytowania dinozaurów i przekształcił to miejsce w centrum atrakcji. Na pewno świadczy o tym też masa nagród, którą dostali właściciele i chwalą się nimi na stronie domowej. Można się tu wybrać z rodziną, dziećmi, dziewczyną czy to latem czy zimą i się naprawdę nieźle bawić. Oczywiście ktoś zarabia na tym kompleksie potężne pieniądze, ale moc atrakcji jaka tu występuje jest chyba warta wyłożenia nieco z naszej kieski. Całemu kompleksowi uroku dodają też imprezy cykliczne i dłuższe eventy.

Daję 10/10
źródła: http://www.juraparkbaltow.pl/

Czytaj dalej »